Aniołkowe Biesy

O dłuższym spaniu można było już tylko pomarzyć. Tego trzeciego, jak i poprzednich, poranka, Aniołek dawał koncert od pierwszego kura. Przez okno było widać, jak przycisnąwszy włóczkową czapką uszy, zatkane słuchawkami odtwarzacza, zabiera się ostro do profilowania spalinówką klocków, które z wieczora przyklamrował sobie rzędem do ułożonych na podwórku kantówek. Dzisiaj miał lecieć „Bies 12”. Grubszy materiał na czwórki i siódemki podobno był jeszcze za wilgotny. Jerzy Jurek, początkujący dziennikarz, został tutaj litościwie zesłany przez swoją szefową, kiedy tylko bąknął o urlopie. Okazało się, że jego macierzysty magazyn damski, na poły, co prawda holenderski, potrzebuje ciekawego reportażu wakacyjnego z Polski „C” bardziej niż on wypoczynku. Słowem, wysłano go „na ogórki”. Jak na razie, rozpaczliwe miotanie się samochodem po okolicy w przebraniu turysty, nie rokowało znalezienia owcy z trzema głowami, udomowionego misia, ani też świeżego lądowiska UFO w kapuście. Ruch turystyczny tego roku był minimalny i nikt w górach zaginąć, jak na złość, też nie chciał. Pozostało jeszcze dziesięć dni do odwrotu i zanosiło się na to, że Jerzy Jurek spędzi je wsłuchując się rankami w rzeźbienie swego gospodarza a wieczorami w trzytaśmowy repertuar muzyczny ogródka piwnego, przy kiosku uniwersalnym, całodobowym.

Hono, pomocnik Aniołka, ubijał już bosymi piętami pierwsze metry asfaltu, dźwigając plecak z opakowaniami zwrotnymi, kiedy Jurek dogonił go, bo po zaopatrzenie jakieś też iść musiał. Hono odburknął coś na powitanie, co i tak było u niego szczytem elokwencji. Razem lawirowali szosą miedzy krowimi plackami, świeżutkimi – bo krowy przeganiano tędy na pastwiska nieco wcześniej. Ruchu na szosie nie było szczególnego, ale na poboczu parkowały już dwa samochody z angielską rejestracją. Ich pasażerowie naradzali się nad rozłożoną, na masce jednego z nich, mapą.

Jurka przyhamowały w marszu jakieś wyjątkowo rozległe bryzgi na szosie i porobiło się jakoś tak, że Hono, który nie zwracał uwagi na takie przyziemności, pierwszy zrównał się z maską Landrovera.

Hono wytupał sobie najpierw dokładnie krówską kupę spomiędzy paluchów nożnych i bez zająknienia, grzecznie odparł:

Jerzy Jurek, nie zdążywszy się nawet wtrącić, słuchał tego dialogu jak zaczarowany. Powiało Mrożkiem. Coś tu było nie tak. Przecież to był ten sam Hono, do którego pan Aniołek nie zwracał się inaczej jak „chono tu Hono”, ten sam, którego jedyną, podobno, specjalnością było obrabianie dłutkiem ślepków i pazurków Aniołkowych biesów.

Całodobowość kiosku uniwersalnego, do którego tak doczłapali, polegała na tym, że kabelek przerzucony niedbale po koronach drzewek w sadzie, transmitował do domu właściciela sygnał, że oto zjawił się klient, któremu zabrakło musztardy, mąki lub czegoś do picia. Na pewno nie zdarzały się tu jednak takie budzenia po musztardę lub mąkę. Jerzy Jurek nabył najpotrzebniejsze produkty i nawet nie zauważył jak Hono rozmył mu się pośród nielicznych, ale prawie identycznych jak on klientów. Wymanewrował się ze stadka psów, wyczekujących przed kioskiem na swych właścicieli i ruszył do domu, bo w czczych kiszkach grać mu już zaczynało. Mijany budyneczek, który fascynował go od przyjazdu, stał dzisiaj  otworem. Nietypowo, bo godziny otwarcia „Biblioteki Gminnej” były każdego dnia inne, wieczorne, ale za to dokładnie rozpisane na drzwiach. Starsza pani, na pewno bibliotekarka, trzepała na trawie jakieś chodniki.

Jerzemu Jurkowi zatrzepotało radośnie serce. Czyżby to było TO? Temat wiejskich znachorów bywał niezmiernie rzadko eksploatowany; raz, że takowi w ogóle nie istnieli, a dwa, żeby im darmowej reklamy nie robić.

Jerzy Jurek zrobił dwa duże kroki po wilgotnej podłodze i odważnie sięgnął po pierwszy z brzegu tom. Była to „A History of Poland” Oskara Haleckiego, nowojorskie wydanie z czterdziestego trzeciego. Dolny brzeg książki był zaplamiony atramentem. Jurek oczom nie wierzył. Słyszał kiedyś o tym dziele na studiach. Obok, grzecznie stały prawie wszystkie tytuły Jasienicy, Kosidowskiego – półka niżej; Saganka w oryginale, Plutarch, Sofokles, Hamsun, Steinbeck, Mein Kampf, Borges po hiszpańsku... Byron oczywiście po angielsku...

Jerzy Jurek był ugotowany. Prędzej spodziewałby się znaleźć perłę w cytrynie niż "takie starocie” w sercu Bieszczad. Aniołkowa piła milczała. Jurek wślizgnął się do domu bocznym wejściem prowadzącym bezpośrednio do jego pokoju. Pan Aniołek miał chyba gości. Pod narożnym oknem, na plastikowych fotelikach siedziało z nim dwóch miejscowych zgredów. Przez firankę Jurek próbował odczytać markę wina, którym się częstowali. Połowę etykietki zajmował damski biust. Resztę można było sobie dośpiewać.

Gdyby nie topione lepiszcze, szczęka Jurka dotknęłaby podłogi. Przetkał się maślanką i zerknął zza firanki. Prawie nic się nie zmieniło. Inna była tylko nalepka na butelce; zamiast cycków – dwie ciupagi. Nikt nie przybył. Urosła tylko w popielniczce sterta petów. Na stoliku ktoś położył beret, bo go chyba przypociło od alpagi. Pan Aniołek przybijał pieczątki na małych karteluszkach.

Jerzy Jurek zaczął gorączkowo zastanawiać się, jaki właściwie smak ma jego serek. Paprykowy? Czosnkowy? Grzybowy? Stradivariusowy? Była to typowa reakcja obronna organizmu. Nad czymś trzeba się było natychmiast zastanowić. Niestety brak było jakiegoś logicznego klajstru, żeby wszystko to do kupy posklejać.

W dwie godziny potem, w akcie desperacji, odpalił swego malucha i wrócił pod kiosk. Słone paluszki i piwo z promocji, marki nieznanej, miało mu pomóc w odnalezieniu się w rzeczywistości, która zaczęła trącić piątym wymiarem. Większość stolików była już obsadzona przez pierwszą, popołudniową zmianę kawoszy piwa. Niektórzy pracowali na akord.

Jego przypadkowy kompan miał około siedemdziesięciu lat i dłonie pokręcone artretyzmem. Sączył sobie piwo z gwinta i zakąszał, przypuszczalnie wędzonym, krowim serem w kształcie brykietu, który wysupłał z szarego jak jego cera papieru. Posługiwał się dość oryginalnym kozikiem.

Było dość. Jurek z trudem dowlókł się do zaparkowanego byle jak samochodu, bo czuł, że lada chwila wykona zwał napleczny, całkowity i da się lizać psom, które tylko na to czekały. Po południu zdrzemnął się, co nieco  na zwolnionych przez zagadkowych skrzypków ogrodowych mebelkach, potem  skrobnął kilka pocztówek z portretami koni huculskich, które kupił w kiosku. Wieczorem zamknął dokładnie okna i uszczelnił staniolem po serku dziurkę od klucza, w obawie przed komarami, na które był uczulony. Zasnął, wsłuchując się w nie wiedzieć skąd dobiegające dźwięki pianina, które nadawało jakieś mazurki Chopina.