Dutka

Mniej więcej w połowie października Kede wybrał się po dłuta, które miał mu wypieścić Konik – złotoręki znajomek, przebazowany już za kilka górek do zięcia, na zimę. Tylko on, jak nikt, opanował technologię obróbki cieplnej piór z fiatowskich resorów. Dłuta były niezbędne do przetrzymania zimy bez nabawienia się z nudów odchyłów mózgowych, a te, co Kede miał najlepsze, podsowiecił mu któryś ze znajomych libacjantów jeszcze latem. Niestety, pora była bardzo niesprzyjająca; lepko mglista, bezwietrzna i Kedego raz – dwa wessały po drodze zdradzieckie, bieszczadzkie opary. Wypluły go po kilku dniach z megakacem, do cna sponiewieranego i szeleszczącego szczeciną, pod autobusową wiatą z gontów. Z graffiti wydedukował gdzie go zaniosło. Napisane tam było wołami, jakie części męskiej anatomii reprezentują mieszkańcy dwóch, doskonale mu znanych, miejscowości. Gościł więc, w tej trzeciej – pośrodku. O wiele dalej od swoich wytęsknionych dłutek, niż się spodziewał.

Człowiek zawsze wraca tam gdzie pił, ale Kede był wypłukany z wszelkich wspomnień i na dodatek goły jak modrzew zimą. Nawet u Konika wstyd się było pokazać bez flaszki, znowu z obiecankami zamiast cacanek. Siedział jak miłosierdzie w murku, na połamanej ławce, grzęznąc w ponurych myślach, telepany dreszczami, które uparły się zawiązać mu supeł na soplach i szukał na palcach nazwy dnia. Akustycznie wychodziło na niedzielę, bo zza ścian mgły, po obu stronach szosy, nie przebijało się żadne piłowanie, a w tygodniu ludziska rżnęli opał na zimę jak opętani. I słusznie; im szybciej zerżnęli, tym mniej im można było udowodnić. Jeżeli to była niedziela, to nie mógł liczyć na okazję. Handel, poczta i służby leśne zasłużenie odpoczywały, a PKS docierał tu dwukrotnie; wcześnie rano i dobrze po zmroku. Zegarek też odpoczywał zasłużenie, wskazując jakąś historyczną godzinę. Słońce utonęło w mleku, z lewa lub z prawa, i nie wypowiadało się na temat pory dnia. Znikąd ptaka na rei. Szczegółowy remanent w odzieży ujawnił pięć dwadzieścia drobnymi za podszewką kurtki i pogniecioną paczkę cameli bez akcyzy, co wbiło Kedego w osłupienie, bo gatunek ten widywał tylko u ruskich na targu. Nie było najgorzej; obracał się ostatnio najwyraźniej w sferach nie do końca sponiewieranych biedą, a może nawet skażonych luksusem. Ze wstępnych kalkulacji nawigacyjnych wyszły Kedemu dwa kilometry do znajomego sklepu, w którym nigdy nie odmawiano ludziom z mgły. Ściągnął mocniej luźne sznurowadła – czyżby zdejmował u kogoś buty ? – i zrobił kilka niezdarnych kroków w przyszłość. Z pleców odpadł mu placek ściółki leśnej na bazie gliny i już się wyjaśniło, że może nie reagować na wyprzedzające go pojazdy. Tylko ślepiec lub pijany mógł go zaprosić do samochodu, a z takimi – same kłopoty.

Zza białych tumanów dogoniło go czyjeś kiksowanie na rogu myśliwskim, ale już po dwóch taktach rozpoznał hejnał mariacki w oryginale i przystanął, aby postawić na baczność obie wskazówki sikora. Odnalazł się już w miejscu, a teraz i w czasie. Za jego plecami zawizgały opony. Ktoś ostrożnie, z wyłączonym silnikiem, zjeżdżał z serpentyn. Nie zareagował, ale samochód dogoniwszy go, zatrzymał się nie machany i z otwartego okna luksusowej terenówki wychyliła się roześmiana gęba Bola. Jego strój mógł być szokiem dla obcych, ale Kede go znał, bo sam kiedyś przymierzał. Wojskowa czapa jak rondel, generalskie epolety i pół hektara jaskrawych baretek na piersi mogło przyprawić o udar serca dezerterów z Armii Czerwonej. Za kierownicą siedział jakiś nieznajomy, ale musi znajomy – jak z Bolem, oczywiście w granatowym mundurze ruskiego admirała.

Bolo chyba nie zdawał sobie sprawy z tego, że sam oblicze miał zapleśniałe co najmniej trzydniowym zarostem. Wszystko było jasne. Bola nawiedzili wizytanci, a może i wizytantki. Powiało pustką w bagażniku i wybrali się na zakupy awaryjne, bardzo docelowe. Mundury pochodziły ze sylwestrowej rekwizytorni, z której korzystali jego goście, aby raz w roku zapomnieć o swych nieatrakcyjnych jestestwach.

Admirałowi ścierpła chyba noga na sprzęgle odpalonego już silnika, bo odpowiedzi Kede nie dosłyszał. Zabuksowało i znowu został sam, ale nie było najgorzej, bo ktoś oprócz niego najwyraźniej żył. I to nieźle.

Nad altanką udającą sklep paliło się jeszcze nocne światło. Kede potupał buciskami, że niby otrzepuje je z błota. Wątpliwe było, aby ktoś się dał nabrać, ale warto było spróbować.

Kede utonął w miękkim fotelu za Bolem i nim ruszyli zaczął ciąć komara odurzony piwem, syntetycznym zapachem świerka i uskrzydlonymi gradusami mundurowych. Pomajaczyło mu jeszcze trochę o wygibaśnych imprezach, jakie zaliczał u Bola, pomagając mu latem przy gospodarstwie, ale szybko przestało. Ostatecznie nic mu nie było wiadomym o tym, czy ostatnio spał. Bo i jak – jak spał.

Obudził się z chmielowo – świerkowym posmakiem w ustach, spocony jak stary wyżeł. Samochód stał nie wiedzieć gdzie. Deska rozdzielcza świeciła trupim blaskiem. Na zewnątrz była noc. Zegar pokładowy informował o jakiejś ósmej godzinie. Kluczyki tkwiły w stacyjce. Wymacał na drzwiach pierwszy lepszy przycisk i omal nie wypadł, pozbawiony oparcia. Wysunął jedną nogę w niewiadome i zgruntował. Gleba była swojska, w wodzie nie stał, asfalt też gładkością nie straszył. Wcisnął rękę pod fotel kierowcy i stwierdził, że admirał czucia w piętach już nie potrzebował, gdziekolwiek by teraz nie był. Wygramolił się niezgrabnie z samochodu, pociągając za sobą zesztywniałą, wyschniętą na pieprz, kurtkę. Dym z camela wisiał nieruchomo w powietrzu, a w zenicie przebłyskiwały pojedyncze gwiazdy. Były to jedyne punkty świetlne, jak okiem sięgnąć. W kurtce, w napierśnej kieszeni, tkwił jakiś twardy pakunek. Palce się nie myliły; miał przy sobie elegancko zawiniętą w papier wiązkę otrzonkowanych dłutek. Kede stanął przed kolejną zagadką bytu.

Sytuacja się klarowała. Nieważne, że teraz Bolo był admirałem, a Jędruś generałem. Na pewno pomylili się sobą po ciemku, albo u kogoś się rozbierali. Lunęło światłem wzdłuż drogi, gdy generał odpalił elektrownię. Kede dobrą chwilę widział jedynie nic, ale już za moment wyślepiał szczegóły. Bolo ładował do bagażnika jakiś cuchnący wór, a generał usiłował zdjąć gumofilce, bo obuwiem najwyraźniej zapomnieli się zamienić. Kanciaste ruchy jakie wykonywali, świadczyły o tym, że zaliczyli jakiś poligon.