Łańcuch pokarmowy

Kede już od godziny oglądał wyłącznie swoje kończyny i tors, a cały znajdował się na otwartej połoninie, powyżej linii lasu. Mimo tego, że kilkaset metrów niżej budziły się do życia żmije, a kaczeńce kipiały żółcią na bagnach, tutaj leżał jeszcze zbity śnieg i zalegała mgła tak gęsta, że niknęły w niej czubki gumiaków. Na szczęście w tym żywiole czuł się swojsko i trasę znał tak dobrze, że wystarczało mu kontrolować nachylenie podejścia, aby zachować właściwy kurs. Na upartego mógł, nie przerywając marszu, zamknąć ogłupiałe od bieli oczy i dać im odpocząć, bo łzawiły tylko niepotrzebnie, wypatrując punktu zaczepienia.

Bywają rzeczy, których istnieniu w nieprzypisanych im miejscach zaprzecza tak zwany zdrowy rozsądek. Umysł wówczas wierzga i rozpaczliwie broni się przed zaakceptowaniem meldunków zmysłów, donoszących o istnieniu kępy tataraku na pustyni, kotletów spadających z nieba, czy też kozy w nosie ukochanej osoby. Kede zatrzymał się, bo właśnie dostał takiego kopa. Kilkanaście metrów przed nim leżała, zaryta do połowy w śniegu, stalowoszara, blaszana beczka. Za daleko stąd było do szlaków zrywkowych i ciągników napędzanych ropą – to niby jak? Pod górę się pokatulała? Czasami przelatywał tędy goprowski śmigłowiec, ale tam mieli szlaban na taki czarter – to niby skąd? Wiatr przyniósł? Wytłumaczenia nie było. Rzucił w śnieg plecakiem, by sobie przysiąść. Musiał zapalić, a z ogniem, na wszelki wypadek, nie chciał zbyt blisko do znaleziska podchodzić. Kurzył i zastanawiał się czy przypadkiem satelity i inne rakiety nie palą na ludzki spirytus. Siedział na wystarczającej ilości, co prawda jeszcze surowej, ale idealnej do takiego paliwa zakąski. Ćwiartka wytrybowanej czyściutko tuszy dzika, zapakowana w reklamówki, miała trafić na drugą stronę połoniny, która właśnie dzisiaj uparła się wejść chmurze do zadka. Za połoniną na dzika czekała podobna porcja jego krewniaczki, świni domowej. Razem połączone miały stworzyć półlegalną świninę idealną; nie za tłustą, nie za kruchą, uformowaną w pęta podwędzonych kiełbas.

Kede wcisnął peta w śnieg i zrobił pierwsze trzy kroki w kierunku beczki. Daleko nie musiał chodzić. Schylił się i podniósł wystający ze śniegu plastikowy korek od jakiegoś gazowanego wina. Plastik z bliska nie był już taki szary, ale nadal ciemniejszy od oślepiającej, bezwymiarowej bieli. Wszystko wracało na swoje miejsce. Obecność takiego korka można było wytłumaczyć w każdym miejscu, choćby na zasadzie „nasi tu byli”. W tym przypadku mógł go tutaj zdmuchnąć wiatr z grzbietu połoniny, a przecież nie tak dawno Nowy Rok świętowano i tutaj. Bywali zapaleńcy, którzy w tę noc wdrapywali się na połoninę z pochodniami i urządzali pokaz fajerwerków, zapraszając rakietnice pograniczników do pokojowego dialogu.

Rozczarowany i pogodzony z figlami optyki Kede, ściskając w dłoni posylwestrowe wspomnienie niczym amulet, podjął, chcąc nie chcąc, mozół marszu, obiecując sobie już nie reagować nawet na zarytą w śniegu ciuchcię. Gdy biała gładź wypłaszczyła się pod stopami, a dziczyzna przestała ciągnąć do tyłu, wdepnął w głęboką bruzdę grzbietowej ścieżki. Tyle jej widział, co miał pod stopami. Wszystkie ślady w zagłębieniu były rozlane i zdeformowane wielokrotnym topnieniemi zamarzaniem. Szlak nie był używany co najmniej od miesiąca. Od południa leciutko wiało, ale mgle na gęstość wcale to nie szkodziło. Przy ścieżce, po lewej stronie, stała przekrzywiona tyka oszlakowania. Kede dał się skusić jeszcze raz. Zrobił dwa kroki, żeby sięgnąć po zapomniany przez kogoś kijek narciarski, ale ręka trafiła w próżnię. Tym razem oko, widząc jednocześnie ludzkie tropy, nie skłamało; najprawdziwsza tyka tkwiła sobie spokojnie kilka metrów od jego wyciągniętej ręki. Zawstydzony, rozglądnął się na boki czy go ktoś nie widzi, ale i tego odruchu zaraz się zawstydził. Któż mógł go tu widzieć?

Kede miał już dość omamów i mgły. Zapragnął wyplątać się z niej jak najszybciej. Południowe stoki na pewno były już wolne od śniegu, a schodzących z połoniny na dole zwyczajowo częstowano herbatą z prądem. Uniósł do głowy ręce, by głębiej naciągnąć na uszy włóczkową czapkę i stwierdził, że najwyżej może sobie poprawić grzywkę. Ulubiona czapeczka z pomponikiem, tyle razy obrażanym pod sklepem przez jego znajomków, została na ostatnim postoju, kiedy to całkowicie pochłonęła go wizja daru niebios. Z westchnieniem złożył plecak w koleinie i zaczął wracać po swoich, prawie niewidocznych na skorupie śniegu, śladach. Już z kilku metrów, w miejscu gdzie zrobił sobie zakurkę, dostrzegł czerniejącą jamę ukwieconą wydartą spod śniegu borowiną. Pomponik leżącej opodal czapeczki coś przeżuło i najwyraźniej wypluło; chyba za rzadko mył głowę. Od jamy, w której komuś najwyraźniej apetycznie zapachniało, na obie strony rozbiegały się dwa wilcze tropy. Zrozumiał, że spłoszył parę wilczych nowożeńców, którym marzyła się weselna uczta. Zszedł jeszcze kilkanaście metrów po swoich śladach i bez zdziwienia stwierdził, że wilki szły za nim, od dołu, krok w krok.

Gdy popalając, spacerkiem wrócił na grzbiet, zastał tyczkę na swoim miejscu. I tylko tyczkę. Brezentowy plecak był już rozpruty i wypatroszony. Kawałki folii ześlizgiwały się z wiatrem po stoku. Z dzika zostało tylko trochę strzępów wielkości dłoni. Kede także nie przeżuwał zbyt dokładnie, kiedy go coś goniło, ale nikt nie dorównałby mistrzom szybkiego szamania. Prawie widział wilki, jak napakowane do rozpuku, unoszą w zębach największe kawały, których nie zdołały połknąć. One jednak miały ten komfort, że mogły ten sam posiłek zjeść powtórnie, nie śpiesząc się, a on nigdy tego nawet nie próbował. Teraz został posiadaczem plecaka w poglądowym przekroju, kilograma ochłapów i plamy na honorze. Z plecaka można było odzyskać jeszcze sprzączki i pasy, dziczyzna nadawała się na psią karmę, ale sponiewierany honor kwilił, jak zarzynany. Wyparowała herbata z prądem, a zakąsić mógł jedynie czosnkiem, który uchował się w kieszeni plecaka. Sponiewierane mięso, po namyśle, perfidnie rozrzucił na południowym stoku, tam gdzie najstromiej, żeby rabusie, którzy prędzej czy później wrócą po resztki, trochę się nabiegali. Poharatany plecak zwinął w kłębek ściągając go sznurkiem i zaczął z ciężkim sercem ponownie schodzić na dół.

Mgła skończyła się dopiero w lesie, pokrytym gdzieniegdzie samotnymi łatami śniegu. Bukowe pnie, nagrzewane wiosennym słońcem wytapiały sobie w zaspach kielichowate wazony. Woda rwała ścieżką ku dołowi i szło się gorzej niż z bagażem pod górę, bo ten przynajmniej wbijał obcasy w glebę. Niżej zaszczekał pies, odpowiedział mu drugi. Kede rozpoznał posokowce Bożka. Wyprzedziły właściciela o dobre kilkadziesiąt metrów, kłusując pod górę i rozpryskując błoto. Witały Kedego jakby z tydzień nie go nie widziały, a jemu następny kilogram błota na spodniach nie robił już różnicy. Szczególnie interesowały się szczątkami plecaka, ale podwinęły ogony pod siebie, gdy im podetkał go pod nosy.

Kede, pod ciężkim wzrokiem nieufnie zerkających na niego psów, powlókł się w dół na łąki, kilkanaście razy zanurkował pod kolczastymi drutami grodzącymi pastwiska i po dwóch kwadransach siedział już na zydlu przy swoim piecu. Rozwiesił na drucie onuce, uprzednio wytrzepawszy je z błotnych naleciałości i zeszłorocznych liści. Dmuchnął pod kuchnię i przystawił na fajerki czajnik, aby napić się bezwoltowej herbaty. Korek po szampanie nadział na pierwsze z brzegu poroże, aby przypominał mu jak sobie mgła może czasem z człowieka zażartować. Z wazonika na kredensie wyjął ukrywane przed światem okulary i zajął się wypruwaniem ze zwłok plecaka wszystkiego, co się mogło jeszcze przydać.