Koty i wilki

Bożek zrobił sobie nieplanowany postój w marszu i tkwił teraz, nieruchomo jak posąg, na poboczu stokówki. Prawą nogę, obutą w służbowy trep z cholewką, luzacko oparł na żelbetowej bandzie a raportówkę przesunął na stoliczek z uda, aby mu nie ciążyła po próżnicy. Wiosenne słońce miał dokładnie za plecami, ale jego cień sięgał tylko połowy skarpy. W tym miejscu, pod drogą, cywilizacja ujęła w betonowe kręgi jeden ze strumyków spływających do Rzeki. Przepust był wielgachny, obliczony na potop i choć pośniegowa woda zeszła ze stoku już miesiąc temu, to i dziś jeszcze waliła kaskadą na ćwierć gwizdka.

Każdy dałby się podejść w tak treściwym akustycznie miejscu. Każdy człowiek. Zwierzyna już dawno wyczułaby drgania gruntu, cuch przepoconej koszuli i terpentynę z mazidła do butów. Nikt w branży leśnej nie używał męskich kosmetyków po goleniu, aby nie afiszować swej obecności w zbyt dużym promieniu. Nie sposób było jednak nie pocić się, ganiając po leśnych szkółkach i doglądając świeżych nasadzeń. Bez pasty zaś, służbowe trepy migiem nasiąkały, chłeptnąwszy byle kałuży.

Ten tam, w dole, wyposażony był tylko w ludzkie zmysły, pod słońce nie kwapił się zerkać, a buchająca z przepustu woda odcinała go swym monotonnym pomrukiem od świata innych dźwięków. Najwyraźniej prał onuce, bo stał w wodzie boso a gumiaki leżały obok, w plamie słońca. Oprócz gumiaków nie miał żadnego ruchomego dobytku, żadnego bodaj chlebaka. Na pewno gdzieś niżej, w Rzece, moczył wędziska i przyszedł tylko do wodopoju, przy okazji skusiwszy się na przepierkę.

Mijały minuty, nic ciekawego się nie działo i Bożka zaczynały już nudzić prozaiczne czynności i mechaniczne ruchy pracza strumykowego. Nie chciał dłużej czekać, bo obcy gotów był jeszcze wysmarkać się z hukiem, lub podrapać w ciasne miejsce, a to postawiłoby ich obu w niesubtelnej sytuacji.

Szurnął podeszwą o żwir - bez efektu. Chrząknął - nie docierało. Kaszlnął - i nareszcie obcy wyprostował się z przykucu i spojrzał w górę, dłonią ocieniając oczy. Bożek zasalutował od niechcenia do nieistniejącego daszka.

Nie był to rozsądny gest, bo obcym targnęło jakby chciał uciekać, ale chyba uświadomił sobie, że jest rozbrojony z gumiaków.

Bożek wykorzystał swą zauważoną przewagę i leniwym gestem Władcy Rewiru skinął obcemu, zapraszając go do siebie, na górę. Rzeka, i to, co w niej pływało bezsierstne, kompletnie go nie interesowało, ale tamten nie musiał o tym wiedzieć.

Obcy, na przyboś, z gumiakami i mokrymi onucami w rękach wdrapał się na skarpę i okraczył żelbet.