HISTORIA GRUPY BIESZCZADZKIEJ GOPR (1961 - 2001)

Nowy rok 1991 przyniósł trudności. Wraz z uzyskaną samodzielnością skończył się dotychczasowy komfort, polegający na tym, że wszelkie decyzje podejmowała Centrala, tj. Zakopane. Zarząd musiał zaplanować rozsądnie budżet i wybrać naczelnika, którym po konkursie został Robert Kołodziejczyk.
Kilkuletnie zaległości w wyposażaniu ratowników, doprowadziły do sytuacji braku podstawowego sprzętu (tworzono uprawnienia bez możliwości ich finansowego pokrycia), zwłaszcza dla ratowników ochotników. Wobec szczupłości planowanego budżetu na 1991 rok rozważano również wariant konieczności zwalniania ratowników zawodowych.

Wiosną tego roku z inicjatywy Grupy został nawiązany kontakt z innymi służbami, np. strażą pożarną, policją i obroną cywilną. Na kończące szkolenie pokazy ratownictwa z powietrza przybył wojewoda krośnieński Zygmunt Błaż oraz przedstawiciele w/w służb z Rzeszowa, Przemyśla i Krosna. Uzgodniono wzajemny udział przedstawicieli służb w specjalistycznych szkoleniach. Prowadzono rozmowy także z Wodnym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym.
Podjęta w kwietniu trudnego roku 1991 działalność gospodarcza (prace zlecone, przewodnictwo, wynajęcie pomieszczeń centrali w Sanoku i noclegi w Stacji Ratunkowej Ustrzyki G.) zaczęła przynosić dochody, znacznie zasilające budżet. Inne pro-pozycje, częściowo już realizowane, mogły oddalić konieczność zwolnień. W po-łowie roku zmniejszyło się zatrudnienie w związku z odejściem dwóch ratowników na emeryturę.

Uroczystości XXX-lecia Grupy Bieszczadzkiej przebiegły skrom-nie. Rok udało się zamknąć bez długów, ale już na początku kolejnego roku były kłopoty ze zbilansowaniem dochodów i wydatków. Trudności w realizacji zadań Grupy i inne czynniki zmusiły Roberta Kołodziejczyka do złożenia rezygnacji ze stanowiska naczelnika grupy. Nowym naczelnikiem został dotychczasowy prezes Adam Górka, a prezesem Zarządu Wilhelm Orsetti. W grudniu 1992 roku ukazał się pierwszy 8-stronicowy numer "Informacji" - pisma Zarządu Grupy Bieszczadzkiej w którym jego twórca i pomysłodawca Henryk Owoc opisywał najważniejsze wydarzenia w Grupie i przedstawił ratownikom Grupy problemy z którymi borykał się Zarząd.
W marcu 1993 roku zmarł wieloletni prezes Zarządu Andrzej Kurek - popularny "Dusiek".

W czerwcu 1994 roku na Zjeździe Grupy delegaci wybrali na prezesa W. Orsettiego, a R. Kafla na wiceprezesa. Naczelnikiem został Adam Górka. We wrześniu, podczas prowadzonego szkolenia zmarł st. instruktor R. Kafel, emerytowany zastępca naczelnika, wieloletni szef wyszkolenia Grupy.
Jesienią 1995 roku po rezygnacji W. Orsettiego, na prezesa Zarządu został wybrany Wojomir Wojciechowski. Od października w stacji centralnej w Sanoku zostały wprowadzone całodobowe dyżury ratownicze.
30 kwietnia 1996 roku w Krośnie, w wieku 41 lat zmarł st. instruktor Jacek Frydrych, twórca nowych technik ratownictwa z powietrza. Jesienią Grupa otrzymała nowoczesny sprzęt w postaci samochodu marki Land Rover oraz skutera śnieżnego Alpina firmy Bombardier. Podczas uroczystości 35 - lecia Grupy wielu kolegów otrzymało odznaczenia resortowe, a ratownicy Leszek Mnich i Ludwik Pińczuk zostali odznaczeni Złotymi Krzyżami Zasługi.

Od marca 1997 roku członek Zarządu Grupy Jacek Dębicki pełnił obowiązki, a w grudniu otrzymał nominację na naczelnika GOPR. 10 czerwca na lotnicku w Krośnie Ojciec Święty Jan Paweł II odprawił mszę św. kanonizacyjną bł. Jana z Dukli. W czasie tej uroczystości w służbie porządkowej wzięło udział pięćdziesięciu ośmiu ratowników Grupy Bieszczadzkiej oraz dwudziestu dwóch ratowników Grupy Krynickiej. Ratownicy naszej Grupy zabezpieczali również wizytę Jana Pawła II w Krakowie w 1983 r., w Rzeszowie w 1991 r. oraz w Starym Sączu w 1999 r.
W czerwcu wprowadzono do użytku w Grupie sprzęt radiotelefoniczny firmy Motorola.
15 sierpnia z inicjatywy Wojciecha Kłyża wmurowano na ścianie schroniska na Połoninie Wetlińskiej pamiątkową tablicę: "...Zmarłym ratownikom...".
Jesienią, grupa najbardziej aktywnych ratowników, po raz pierwszy w historii GOPR otrzymała część ekwipunku osobistego sponsorowanego przez Browar Żywiec S. A. Pięcioletnia umowa zawarta przez Zarząd Główny pozwoliła mieć nadzieję na wyposażenie w ten sposób kolejnych ratowników.

3 października 1998 roku podczas Walnego Zjazdu delegaci wybrali na prezesa W. Wojciechowskiego, a wiceprezesem został Paweł Sikora. Naczelnikiem ponownie został A. Górka. W listopadzie VI Zjazd GOPR nadał Marianowi Hadło, długoletniemu prezesowi Grupy Bieszczadzkiej godność Honorowego Członka GOPR, natomiast J. Dębicki został wybrany na naczelnika GOPR. Grupa wzbogaciła się o kolejne nowoczesne samochody marki Land Rover oraz Fiat Palio, a z Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy otrzymaliśmy 2 ciągniki Honda TRX.
15 października 1999 roku po kapitalnym remoncie i modernizacji została uruchomiona dyżurka w Ustrzykach Górnych. Następnego dnia, podczas uroczystości Dnia Ratownika Jerzy Żak otrzymał nominację na zastepcę naczelnika Grupy, a przyjaciel ratowników Władysław Nadopta (Majster Bieda) - medal "Za zasługi dla ratownictwa górskiego".
W marcu 2000 roku ukazał się pierwszy numer gazety ratowników Grupy Bieszczadzkiej "Echo Połonin", dawniejsze "Informacje". W sierpniu została uruchomiona po modernizacji w nowym pomieszczeniu dyżurka na Połoninie Wetlińskiej. Ratownicy otrzymali bardziej funkcjonalne i nowoczesne pomieszczenie dyżurowe. Braki w budżecie doprowadziły do wstrzymania dopłat do zakupów sprzętu dla ratowników ochotników.

Początek 2001 roku przywitał nas informacją o zmniejszeniu o 25% dotacji na działalność Grupy. Rok Jubileuszowy - 40 lecia - nie zapowiada się wesoło.
czerwiec, 2001 r.

Opracowali: Jan Jarosiński i Henryk Owoc