Za pięknym mostem na Sanie - w Huzelach, znalazł swoją siedzibę Warsztat Terapii Zajęciowej dla młodzieży niepełnosprawnej powyżej 16 roku życia. Uroczyste otwarcie nastąpiło 18.05.2000 r. Przybyli na nie uczestnicy warsztatów i zaproszeni goście. Zebranych przywitał przewodniczący Stowarzyszenia Rodziców Dzieci z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym Józef Orłowski. Wśród nich byli m.in. dyrektor PFRON Wiesław Śliwa, wice starosta Mariusz Wermiński, przewodniczący Rady Miasta Andrzej Winiarczyk, ksiądz dziekan Kazimierz Nawrocki i sponsorzy, których pomoc okazała się niezbędna w końcowej fazie organizacji warsztatów. Należy ich wymienić : Telekomunikacja Polska S.A Warszawa, Firma Handlowo-Usługowa "Król i Knapik" Rzeszów, Zespół Elektrowni Wodnych Solina - Myczkowce, Bank Państwowy Oddział Regionalny w Rzeszowie, Bank Państwowy Oddział w Lesku, Nadleśnictwo w Lesku, Sąd Rejonowy w Lesku, Wielobranżowa Firma Handlowo-Usługowa "7.12" Gliwice, PZU Lesko, Zajazd "U Kmity", Firma "TALENS Polska Adam Pałacki Lesko, Jan Borowy Lesko, Aleksander Dobrowolski Orelec , Tadeusz i Andrzej Cycak Uherce, Halina i Andrzej Szelc Lesko, Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna Ustrzyki Dolne. Szczególne podziękowania należą się dyrektorowi PFRON w Rzeszowie - Wiesławowi Śliwie. Na początku drogi wniósł ogromny wkład Janusz Ciółkowski - Ordynator Oddziału Dziecięcego leskiego szpitala oraz prezes RSZiZb. Kazimierz Adamiak.
Pragniemy naszym czytelnikom przedstawić pokrótce jak doszło do powołania tak bardzo potrzebnej placówki.
Prawie pięć lat temu ówczesny dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka d/s Zatrudnienia i Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Wojciech Szymański przedstawił rozwiązanie korzystne dla osób niepełnosprawnych na tym terenie, a że podobne istniały już w Sanoku i Krośnie, więc mogły dać przykład innym. Osobą, która podjęła tę propozycję była
p. Genowefa Malec, osoba bardzo energiczna, a przy tym zaangażowana w pracy w Stowarzyszeniu w Lesku. Jak mówi : "ja rozumiałam problem i chciałam to zrobić, innym nie starczyło już sił, nie wierzyli, że może coś takiego powstać". Drugą osobą, która pracowała od początku na rzecz stworzenia tego ośrodka, była p. Wanda Dacko. Kiedy w 1996 roku zaczęły się starania o pozyskanie lokalu wydawało się, że do realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie. Lokale wskazywane lub wyszukiwane okazywały się mało funkcjonalne. Dopiero obiekt na Huzelach był w miarę odpowiedni. Aby spełniał warunki trzeba było włożyć mnóstwo pracy, uzyskać zgodę mieszkańców, a zarazem dysponentów budynku, wykonać centralne ogrzewanie, przystosować pomieszczenia i obejście, otrzymać odpowiednie zezwolenia. Dzięki warsztatom ten budynek ożył, coś się w nim dzieje na stałe, dzięki zainstalowaniu centralnego ogrzewania obiekt może być użytkowany przez cały rok, a to z kolei powoduje, że nie rozsypią się jego mury po następnej zimie. Wszystkie koszty związane z utworzeniem warsztatów i ich działalnością pokrywa PFRON w Warszawie, a jest to kwota ogromna. Wykonanie centralnego ogrzewania i poprawienie stolarki kosztowało ok. 100 tys. PLN, 73 tys. PLN wydano na wyposażenie ośrodka, 320 tys. PLN kosztuje utrzymanie ośrodka przez cały rok. Dla potrzeb warsztatów został zakupiony osobowy BUS.
Są to pierwsze, a zarazem jedyne warsztaty w Bieszczadach, a uczęszcza na nie 25 osób z 4 gmin. Zajęcia prowadzone są w 5 grupach terapeutycznych tj. kulinarnej, krawieckiej, plastycznej, stolarskiej i tkackiej. Warsztaty zajmują 312 m 2, są dobrze wyposażone w sprzęt i przygotowane do rehabilitacji. Konieczne jest zainstalowanie platformy dźwigowej o pojemności wózka inwalidzkiego.
Dla potrzeb uczestników warsztatów pracuje 5 instruktorów terapii zajęciowej, rehabilitant, psycholog, pielęgniarka. Należy zaznaczyć, że w ten sposób stworzone zostały nowe miejsca pracy w mieście. Utworzenie warsztatów nie wiąże się z ponoszeniem jakichkolwiek kosztów przez administrację lokalną. Dlatego należą się słowa uznania Funduszowi, że problem, który dotknął ludzi z naszego terenu, został dostrzeżony i załatwiony dla ich dobra.
Osoby uczęszczające na zajęcia mają możliwość wykorzystać swoje, choć ograniczone, możliwości dla własnych celów i z pożytkiem dla otoczenia. Otrzymali szansę, jakiej do tej pory nikt im nie dał.
Jadwiga Czyżewicz-Szurlej
|
