Felieton14
Każdy powinien mieć swoje MIEJSCE NA ZIEMI. Takie miejsce, w którym czuje się "u siebie". Miejsce do którego się tęskni, gdy jest się od niego daleko. Słyszałam kiedyś taką teorię o ludziach, drzewach, krzewach i trawie. Są ludzie jak drzewa - wrastają w jedno miejsce i trwają na nim raz na zawsze, są ludzie jak krzewy - raz czy dwa przesadzone wrastają w nowe miejsce i na nim się przyjmują i są ludzie jak trawa - gdzie ich nie posieje tam wyrosną. Pomyślałam, że to dziwne aczkolwiek obrazowe porównanie, na dodatek bardzo prawdziwe... Mam przecież przyjaciół, którym bardzo dobrze się żyje w Kanadzie, ale marzą o powrocie do L., mam też takich znajomych, którzy w każdym miejscu na ziemi czują się na tyle dobrze, że nie tęsknią za nikim i niczym. Znam też takich, co przyjechali w Bieszczady i już tu zostali, zauroczeni czymś, czego nie da się łatwo wytłumaczyć słowami. Sama myślałam, że nie jestem człowiekiem-drzewem. Zawsze marzyłam o tym by wyjechać jak najdalej stąd i znaleźć sobie nowe MIEJSCE NA ZIEMI. Prawie mi się udało! Wyjechałam. Na obczyźnie wzbudzało moją tęsknotę za krajem nawet zestawienie kolorów biało-czerwonych i to nie ważne w jakiej kolejności i na czym. Udało mi się jednak coś więcej: zrozumieć, że mam już swoje MIEJSCE NA ZIEMI. Wróciłam.
Ludzie mieszkają wszędzie, niemniej trudno mi sobie wyobrazić, że np.: jakiś Eskimos z dala od swojego iglo, będzie za nim tęsknić (pewnie, dlatego że nie znoszę zimy i zima, brr), ale z pewnością tak się dzieje. Albo ktoś, kto urodził się i wychował przy ruchliwej tracie E-ileśtam, wracając po długiej nieobecności czuje dziwne ukłucie w żołądku ze wzruszenia, bo widzi miejsce, za którym tęsknił... Ale może i tak jest! Ja cieszę się, że moje miejsce jest takie, jakie jest. W zasięgu wzroku mam widok, dla którego warto cięgle tu wracać. I wszystko było by jak w bajce: mieć kawałek swojej ziemi, rodzinę, przyjaciół, własny świat. Prawda, jakie to piękne? Niestety jest jeszcze i proza życia: praca, czynsz, podatki, masa innych rachunków i ceny, które dorównują już europejskim, niestety płace nie. Ale niech się Unia nie boi, że nagle będę im chciała zająć ich miejsce pracy. Byłam, widziałam, mogę tam jeździć jako turysta, ale chcę żyć i pracować we własnym kraju. Założę się, że tak myśli wielu moich przyjaciół i wielu innych młodych wykształconych ludzi, którzy mają tę pewność, że znaleźli swoje miejsce właśnie tu. Ale jak? Gdy pieniądze, które się posiada, czynią człowieka wolnym, pieniądze, za którymi się goni robią z człowieka niewolnika.
Młodzi, chcą na te pieniądze uczciwie zapracować, nie są "japiszonami*", bo wybrali by Warszawę czy inne duże miasto, gdzie droga do kariery jest prostsza. Chcą tu żyć. Poza "strefą potencjalnego rozwoju", jak to ostatnio usłyszałam o Podkarpaciu (wg. ekspertów unijnych). To nie oznacza, że nagle wszyscy machną ręką na ten region i poszukają szczęścia gdzie indziej. Bo szczęście ma się wtedy, gdy ma się tę pewność, że urodziło się w swoim MIEJSCU NA ZIEMI. Są na szczęście dla tego miejsca tacy ludzie, tylko jak mają tu żyć skoro nie mogą znaleźć pracy mimo wysokich kwalifikacji? Skoro jedynym sensem istnienia Urzędu Pracy jest to, że daje pracę kilku urzędnikom i gdyby go zamknąć (bo i tak nie znajdzie nikomu pracy, a nawet nie ma na zasiłki i programy dla bezrobotnych) to jego pracownicy powiększyli by grono po drugiej stronie barykady, czyli właśnie bezrobotnych. Czy kiedyś to się zmieni? Nie wiem. Ale wiem, że ważniejsze jest to czy ma się tyle szczęścia w życiu, aby znaleźć takie miejsce. CZY ZNALEZŁEŚ SWOJE MIEJSCE NA ZIEMI, DROGI CZYTELNIKU?
*yuppie - nastawiany na szybka karierę i duży szmal młody człowiek, dla którego te dwie rzeczy najważniejsze w życiu.
as
|
