Do napisania tego artykułu skłonił mnie temat', który podjęła pani Jadwiga Szurlej we wrześniowym numerze "Echa Bieszczadów"(65) -" Starość nie radość? Młodość nie wieczność!"
Jest to temat skłaniający do zastanowienie, do przystanięcia w tej podróży, którą jest życie do godnego jej zakończenia. Przemyślenie to należy kierować do młodych, pełnych życia ludzi, może nie rozumieją nadchodzącego z każdym dniem i nieuniknionego stanu sprawności fizycznej a niekiedy umysłowej. Traktować godnie i z szacunkiem, czerpać z tej bogatej skarbnicy życiowej ludzi starych, niekiedy odrzucanych jako produkt uboczny, niepotrzebnych......"piąte koło u wozu".
Ludzkie losy różnie się splatają, jednych dosięga szczęście, można by powiedzieć, że "zarobili na starość, na swój ogródek, mają zapewniony własny kąt, a w razie, czego opiekę najbliższej rodziny. Bezrobocie powoduje, że to oni są głównym źródłem utrzymania młodych rodzin. Lecz co mają począć ludzie opuszczeni, schorowani i samotni, którzy cały swój wysiłek i zdrowie oddali rodzinie, państwu, zakładowi pracy a są traktowani jako odpad cywilizacyjnego postępu, coraz szybszego pędu globalnej konsumpcji. Umierający w zapomnieniu pustelnicy wśród tłumów ludzi, którym państwo nie zapewnia spokojnego bytowania u schyłku życia. W czasach, gdy większe pieniądze przeznacza się na schroniska dla zwierząt, hotele a gdzie podział się człowiek? Niedługo nie będzie miał zapewnionego pochówku a pieski, kotki i papużki będą zajmować wieczne parcele. Nie neguję ludzi, którzy walczą o prawa zwierząt i godne ich traktowanie. Tyle, że niedługo będą miały większe prawa od ludzi. Nie wiem gzie tkwi kość, w którym gardle czy winne jest ustawodawstwo państwa, biurokracja. W obietnicach wyborczych jak na lekarstwo poruszano ten temat, czy tek trudny, czy raczej niezręcznie o tym mówić a może pójść na łatwiznę i eutanazja po 65 roku życia? Doczekaliśmy barbarzyńskich czasów; gdzie starzy ludzie będą umierać na śmietnikach. Lapsusy prawne, kłody rzucane pod nogi ludziom budującym pensjonaty pogodnej starości, biurokracja urzędnicza, bezduszność i znieczulica oraz przerzucanie problemu z jednych na drugich(urzędy).Przykładem jest dom pomocy społecznej w Turzy, gdzie właściciel prowadzi walkę z urzędnikami swojego przedsięwzięcia. Problemem są zawsze pieniądze, ale czy na pierwszym miejscu nie powinno stać dobro człowieka? Wygląda na to, że sami utrudniamy sobie życie. We wszystkim potrzebna jest rozwaga, aby to tytułowe "piąte koło " stało się kołem zapasowym.
Nadzieja jest zawsze w nowo wybranych władzach, aby ta nadzieja nie była tylko mirażem i "szklanymi domami"
Konia z rzędem temu, kto rozwiąże ten problem.
|
