Marka Tumanowicza historie niezwyczajne
Zabawną historię o banderowskiej broni usłyszałem od mieszkańca Chmiela, Jurka Dubiela.
- Bo, widzi pan, wszystko przez tych studentów. Przyjechali zbierać jagody. A ja - zarobić chcący - postawiłem tam, nad potokiem kemping taki stary - znaczy budkę - żeby wynająć. No to im wynająłem. Studenci jagody zbierali od rana, a po południu, jak sprzedali co zebrali, lecieli do GS-u po wino i coś do żarcia. Potem jedli, pili i rozrabiali. A ja, chyba miesiąc wcześniej, znalazłem w Otrycie, w buku schowany, rkm Diegtiariewa, taki z talerzowym magazynkiem i lufą zakończoną jakby odwróconym lejkiem. Oczyściłem, przesmarowałem i położyłem pod ławą. Sam nie bardzo wiedziałem co z nim zrobić. Niby oddać się należało, ale przecież szkoda - moje, znaleźne. No to - pomyślałem - na razie niech leży. I tak by leżał pewnie do dziś, gdyby nie te studenty...
A oto co się wydarzyło. Studenci, jak sobie popili, to byli głośni. Raz i drugi próbował pan Jurek ich uciszyć ale na niewiele się to zdało. Aż przyszedł dzień wesela, a dokładnie - trzeci dzień poprawin, w których nasz posiadacz banderowskiego rkm-u nader aktywnie uczestniczył. Niedzielny poranek wstał słoneczny i... hałaśliwy, za sprawą studentów-jagodziarzy w kempingu nad potokiem. Łeb panu Jurkowi pękał. Każda komórka jego skołatanego ciała łaknęła snu. A tu głośna muzyka z tranzystora, wrzaski jakieś. Tego pan Jerzy nie wytrzymał.
- Wstałem, wyjąłem diegtiara spod ławy, podszedłem do okna i pociągnąłem tak z pół talerza nad tym kempingiem. Zrobiło się cicho jak w kościele. No to schowałem diegtiara pod ławę, walnąłem się do wyra i w kimono.
Budzi mnie żona, za ramię szarpie. - Juruś wstawaj! Źle jest!
Wyglądam przez okno, a tu Star z wojskiem, dwa ułazy - otoczyli chałupę. Wchodzi komendant strażnicy WOP z Lutowisk i jakiś cywil; okazało się, że z Rzeszowa, z bezpieki.
- No, Jureczku - mówi komendant - gadaj kto tu dziś strzelał, tylko nie bujaj. - Ja nic nie wiem - zaczynam kręcić, ja śpię po weselu. - A broni jakiej nie masz? - pyta komendant.
- A mam - mówię. Właśnie chciałem do strażnicy zawieźć. W piątek tak jakoś znalazłem.
Wyciągam tego diegtiara i, tak dla żartu, składam się jak
...
|
